Alle afleveringen
14 afleveringen, van nieuw naar oud
-
De mythe van het brein: Hoe we het contact met het zelforganiserend principe verloren
28 oktober 2026 · 1 uur 16 min
Dissociatie is geen stoornis, maar een oplossing (over wandelende hoofden en de kramp van het fixen) Lees meer
Wanneer we in de hulpverlening horen dat een cliënt of patiënt ‘dissocieert’, gaan alle alarmbellen af. De DSM beschrijft het als een onderbreking van het normale psychische functioneren: het gevoel los te raken van je lichaam, je omgeving of je herinneringen.
Onze eerste reflex als behandelaar? We willen ingrijpen. We willen de ander terughalen naar de realiteit, het probleem oplossen en zorgen dat iemand weer ‘normaal functioneert’.
In aflevering 14 van Mens in Wording keren traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets dit perspectief radicaal om: dissociatie is niet het probleem, het is de meest briljante oplossing die je zenuwstelsel ooit heeft bedacht.
Het brein is niet de baas
Onze hele maatschappij is ingericht rond het idee dat onze hersenen het controlecentrum zijn van wie we zijn. We identificeren ons met ons denken.
Maar kijk eens naar de embryologie: een eencellig organisme groeit, deelt zich en organiseert een compleet lichaam met organen, armen en benen láng voordat er ook maar één hersencel is gevormd. Er is een dieper liggend, zelforganiserend principe dat ons stuurt.
Wanneer we opgroeien in een wereld die te snel gaat, waar te veel prikkels zijn of waar het onveilig is om onze natuurlijke vertraging te volgen, raakt ons systeem overspoeld. Omdat we de situatie niet kunnen ontvluchten, grijpt ons lichaam naar de ultieme noodrem: we koppelen los. We trekken ons terug in ons hoofd en worden wat Karen treffend noemt: “wandelende hoofden op hele smalle lichamen.”
De vele maskers van dissociatie
Dissociatie ziet er lang niet altijd uit als iemand die apathisch voor zich uit staart. Het verstopt zich in heel geaccepteerde maatschappelijke patronen:
Fawnen (pleasen uit doodsangst): Jezelf volledig wegcijferen en afstemmen op de behoeften van de ander, omdat je eigen verlangens of emoties vroeger tot levensgevaarlijke afwijzing leidde…
-
Ziek zijn als boze indringer: Waarom het zorgsysteem herstel in de weg zit
13 oktober 2026 · 46 min
Het strafbankje van de patiënt (en waarom dokters hun eigen schrik verbergen) Lees meer
Wat doe jij als je griep krijgt of fysiek vastloopt? Is je eerste reactie: “Nee toch, niet nu! Ik heb hier geen tijd voor, ik moet door!”
We zien ziekte in de westerse maatschappij bijna altijd als een boze indringer die onze to-do-lijst verstoort. En in de zorg behandelen we ziektes op dezelfde manier: als een technisch probleem dat gefikst moet worden.
In aflevering 13 van Mens in Wording leggen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets uit waarom deze houding herstel juist in de weg staat.
Het ‘strafbankje’ van de verzekering
Karen ziet in haar praktijk dagelijks mensen met chronische klachten. Ze zijn uitgevallen op hun werk en lopen van specialist naar specialist. Het tragische is dat het systeem hen dwingt om op een ‘strafbankje’ te gaan zitten:
Ze moeten aan de ziekteverzekering bewijzen dat ze ziek genoeg zijn om hun uitkering te behouden.
Ze moeten tegelijkertijd bewijzen dat ze hard genoeg hun best doen om beter te worden door talloze onderzoeken te ondergaan.
Het resultaat? Een voortdurende staat van bewijsdrang en stress. En laat stress nou net de grootste blokkade zijn voor het parasympathische zenuwstelsel om de cellen te laten herstellen.
“Doe gewoon verder…”
Het ontbreken van herstelruimte geldt niet alleen voor de patiënt, maar net zo goed voor de zorgverlener. Karen deelt een heftige herinnering uit haar begintijd als arts. Ze werd midden in de nacht op straat geroepen voor een acuut verwarde patiënt. De politie moest de man boeien, de ouders waren in paniek en Karen zat vol schrik.
Nadat de patiënt was afgevoerd, moest Karen direct door naar haar volgende patiënt. De boodschap uit de medische cultuur was helder: “Dit hoort bij je vak, deal ermee en doe gewoon verder.”
Wanneer hulpverleners hun eigen schrik, emoties of onvermogen moeten wegdrukken, gaan ze zichzelf beschermen. Ze gaan alleen nog naar de “nierfunctie” of het “symptoom” van de …
-
Waarom je ‘zelfzorg’ niet werkt (en hoe ons 200.000 jaar oude DNA het bewijst)
29 september 2026 · 56 min
Ben jij als therapeut, arts of coach heel bewust bezig met zelfzorg? Heb je een ochtendritueel, ga je af en toe naar de sauna of probeer je in het weekend echt ‘tijd voor jezelf’ te claimen? Lees meer
En voel je je ondanks dat alles toch regelmatig compleet overbelast of leeggetrokken?
In aflevering 12 van Mens in Wording ontrafelen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets waarom de standaard ‘zelfzorg-recepten’ ons zo vaak in de steek laten.
Een to-do-lijst van ontspanning
Veel zorgprofessionals benaderen zelfzorg als een organisatorisch probleem. Als we onze agenda maar strakker plannen, meer water drinken en na het werk yoga doen, dan “moeten we er weer tegenaan kunnen”.
Karen deelt hoe dit er in de praktijk uitzag: na een slopende dag werken en zorgen voor de kinderen, zat ze om 22:00 uur ‘s avonds aan de eettafel met een zoet dessert. “Ik had zo’n behoefte aan tijd voor mezelf, maar de invulling klopte niet. Ik stond de volgende ochtend zwaar en moe op.”
We gebruiken zogenaamde zelfzorg vaak als een manier om onze overbelasting te verdoven, zodat we snel weer ‘klaar gestoomd’ zijn om te functioneren.
Ons DNA snapt de maatschappij niet meer
Suze legt uit dat het oudste menselijk DNA dat ooit gevonden is, circa 200.000 jaar oud is—en identiek is aan ons DNA van vandaag. Gedurende al die duizenden jaren leefden we in kleine stammen waarin 20 tot 30 mensen samen voor de kinderen en het overleven zorgden.
In onze huidige maatschappij verwachten we dat één of twee volwassenen in een gezin alles draaiende houden: een carrière, een huishouden, de opvoeding, de maatschappelijke verplichtingen én een sprankelende relatie. Ons zenuwstelsel is daar simpelweg niet op gebouwd. Het verwerken van de prikkels van miljoenen mensen om ons heen maakt ons doodmoe en angstig.
Eerst voor jezelf zorgen, dán pas dienen
Om niet te verdrinken in de overlevingsstand, moeten we de volgorde omdraaien. Veel therapeuten denken: “Ik moet de wereld dienen, en als ik tijd ove…
-
De Mythe van Authenticiteit: Waarom dokters hun plas ophouden (en waarom dat schadelijk is)
15 september 2026 · 55 min
Waarom dokters hun plas ophouden (en waarom de zorg een spirituele crisis heeft) Lees meer
Hoe authentiek ben jij als je aan het werk bent? Op social media lijkt het makkelijk: “gewoon jezelf zijn”. Maar zodra je als arts, therapeut of coach tegenover een cliënt zit met een zwaar probleem, wordt het ingewikkeld.
Aan de ene kant schieten we snel in de rol van de ‘onfeilbare expert’ die geen behoeften mag hebben. Aan de andere kant schieten we in een spiritual bypass, waarbij we doen alsof we boven onze emoties staan.
In aflevering 11 van Mens in Wording ontleden traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets de kramp van authenticiteit in de spreekkamer.
Het ‘plas-dilemma’ van de professional
Huisarts Karen Smets deelt een herkenbare anekdote: in haar vroege jaren als arts hield ze haar plas rustig urenlang op. In het ziekenhuis dronken artsen soms zelfs amper water om de OK van 6 uur door te komen.
Toen ze later consulten van 1,5 uur ging doen, merkte ze dat ze na tien minuten al naar de wc moest. Uit “professionaliteit” hield ze het in. Het gevolg? In plaats van aanwezig te zijn bij het leed van de patiënt, schreeuwde haar brein anderhalf uur lang: Mijn blaas, mijn blaas, mijn blaas!
Het legt een diepe maatschappelijke overtuiging bloot: we hebben van kleins af aan geleerd dat onze eigen menselijke behoeften een last zijn voor de ander. Als hulpverlener moet je ‘niks nodig hebben’ en er alleen voor de ander zijn.
Voor God spelen
Wanneer een behandelaar zijn eigen behoeften, schaamte of twijfels volledig wegdrukt, ontstaat er een gevaarlijk mechanisme: we gaan ‘voor God spelen’. We doen alsof we alle antwoorden hebben, alsof we de patiënt even gaan ‘fiksen’ en uit zijn lijden gaan verlossen.
Maar een mens is geen kapotte auto die je na drie sessies gerepareerd de garage uitrijdt. Binnen de zorg hebben we de neiging om het mens-zijn in vakjes te stoppen, er labels op te plakken en er een pil tegenaan te gooien.
Geen gezondheidscrisis, maar een spirituel…
-
Binnen 3 dagen je vakantiegevoel kwijt? Over verdoven vs. échte rust
24 augustus 2026 · 47 min
Waarom ‘opladen’ niet werkt Lees meer
Je bent een paar weken weggeweest. De bergen in, naar de zee, of gewoon luieren in de tuin. Er was ruimte, er was gezamenlijkheid en de druk was even van de ketel. En dan stap je op maandagochtend je werk weer in, en voor het weekend is aangebroken voelt het alsof je nooit weg bent geweest. Je hersteltijd is verdampt en de oude stress zit weer volledig in je lijf.
Hoe kan dat? En hoe neem je die diepe rust nou wél mee het normale leven in?
In aflevering 10 van de podcast Mens in Wording ontleden traumatherapeut Susan McLean-Pont en huisarts Karen Smets de ‘vakantie-gevoel-paradox’.
Verdoven vs. De Parasympathische Staat
Huisarts Karen Smets legt uit wat er op medisch en neurologisch niveau gebeurt: ons dagelijks leven draait op de sympathische staat (de actie- en overlevingsstand). Het is onze standaardinstelling geworden. Wanneer we op vakantie gaan, willen we die actiestand even niet meer voelen.
Maar in plaats van dat we écht afzakken naar de parasympathische staat (de diepe herstel- en ruststand waarin ons zenuwstelsel zich veilig voelt), gaan we de overlevingsstand vaak verdoven. We drinken meer alcohol, we eten anders, we gaan laat naar bed en we vullen onze dagen met uitstapjes. Het voelt als ontspanning, maar je zenuwstelsel leert niet hoe het in het dagelijks leven in de ruststand kan blijven.
Zodra je weer thuis bent en de maatschappij aan je trekt—de hectiek op het werk, de mailtjes, de bladblazers in de straat—schiet je brein binnen één seconde terug in het oude, vertrouwde overlevingspatroon.
Het ritme van het zeilschip
Suze Maclaine Pont gebruikt de metafoor van het zeilen op zee. Op een zeilschip stuur je niet op de waan van de dag, maar leef je volgens een strak, vast ritme: de wachtloop. Vier uur op, acht uur af. Er moeten een aantal basisdingen telkens weer gebeuren (brood bakken, het schip onderhouden, bidden/mediteren, maaltijden) om het schip te laten varen.
In onze westerse maatschappij hebben we de logica…
-
Performing Peace: Waarom ontspannen op vakantie zo’n kramp wordt
14 augustus 2026 · 48 min
Je hebt wekenlang doorgewerkt, alle ballen in de lucht gehouden, en eindelijk is het zover: vakantie! Je klapt je laptop dicht, pakt de koffers in en rijdt naar de camping of het vliegveld. En dan… lukt het niet om af te schakelen. Lees meer
Veel mensen brengen de eerste week van hun vakantie al slapend door, of worden kriebelig, prikkelbaar en onrustig zodra de hectiek wegvalt. Vervolgens ontstaat er een nieuw soort prestatiedruk: de vakantie moet geslaagd zijn. We moeten boeken lezen, inspirerende stadjes bezoeken, gezellig zijn met de kinderen en opgeladen terugkomen.
In aflevering 9 van de podcast Mens in Wording noemen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets dit fenomeen Performing Peace.
Rust ‘doen’ vs. Rust ‘hebben’
Wanneer we in het dagelijks leven op de overlevingsstand draaien, raakt ons zenuwstelsel gewend aan constante prikkeling en controle. Als we dan op vakantie gaan, proberen we rust te vinden via actie. We gaan hardlopen, naar de sauna, yoga beoefenen of uitstapjes plannen.
Hoewel die activiteiten heerlijk kunnen zijn om even te ontladen, vergroten ze onze basale capaciteit voor rust niet. Het is alsof je een zwaar rotsblok een berg op duwt. Op vakantie parkeer je het blok even, je rust uit op een bankje, maar na drie weken pak je precies hetzelfde rotsblok weer op om verder te duwen.
Wat is vakantie eigenlijk, of beter ‘Vacare Deo’?
Het woord vakantie komt van het Latijnse Vacare Deo. Vrij vertaald betekent dat: uithangen met God.
Echte rust betekent niet dat je in een perfecte staat van zen moet verkeren op een zonnig strand. Het betekent dat je jezelf laat zakken in een ‘hangmat’ van onvoorwaardelijke acceptatie. En in die hangmat mag álles er zijn: ook je uitgeputte lijf, je chagrijn, je korte lontje of de twijfels die bovenkomen wanneer het stil wordt.
Pas wanneer je zenuwstelsel leert dat het ook veilig is als je niets presteert en niks oplost, groeit je capaciteit om diepgaande rust mee te nemen naar je werkdag.
3 Tips om …
-
Als je zelf de expert bent: Waarom artsen en therapeuten geen hulp durven vragen
24 juli 2026 · 58 min
Als je zelf de expert bent: Waarom artsen en therapeuten zo moeilijk hulp vragen Lees meer
Het is een van de vreemdste paradoxen in de gezondheidszorg: we wijzen anderen dagelijks de weg naar herstel, maar zodra we zelf vastlopen in ons privéleven, schieten we in een kramp. “Ik ben de expert, dus ik zou dit eigenlijk zelf moeten weten en oplossen.”
Het is een gedachte die diep ingebakken zit in de opleidingen en de cultuur van zorgprofessionals. Artsen hebben opvallend vaak geen eigen huisarts. Ze schrijven hun eigen medicatie voor en stellen een bezoek aan een collega zo lang mogelijk uit. Want stel je voor dat de ander merkt dat je het antwoord niet weet?
In aflevering 8 van de podcast Mens in Wording leggen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets dit beklemmende taboe op tafel.
De ‘God-status’ van de behandelaar
Waar komt die extreme drempel vandaan? Het begint bij de maatschappelijke verwachting. Van artsen en therapeuten wordt onbewust geëist dat ze op een voetstuk staan. Ze moeten het overzicht hebben, de diagnose stellen en het probleem liefst snel fiksen.
Wanneer een zorgprofessional zelf uitvalt, emoties voelt of vastloopt, voelt dat al snel als een persoonlijk falen of het verliezen van de ‘waardigheid’ als behandelaar. Om die kwetsbaarheid niet te hoeven voelen, trekken we een professioneel harnas aan. Of erger: we verdoven de druk achter de schermen.
Spaar jij je behandelaar?
Zelfs als een therapeut of arts wél de stap zet om hulp te zoeken, ontstaat er vaak een fascinerende dynamiek. Omdat je zelf kennis van zaken hebt, ga je de analyse vooraf al maken. Je controleert de uitslagen, evalueert de behandelmethode van je collega, of je bent opvallend voorzichtig om de ander ‘niet te belasten’ met jouw bak ellende.
Het resultaat? Je blijft de controle houden, waardoor de andere behandelaar niet écht dichtbij kan komen. Echte genezing of rust ontstaat pas op het moment dat een collega durft te zeggen: “Fijn dat je zoveel weet, maar vandaag …
-
Waarom hulpverleners stoppen met de leuke dingen (als het te druk wordt)
6 juli 2026 · 1 uur
Je Huis poetsen voor de poetshulp: Waarom zelfzorg in de zorg een fabeltje is Lees meer
Herken je dat? Je bent doodmoe, de werkdruk staat tot aan je lippen, en de moed zakt je in de schoenen bij de gedachte aan wéér een cliënt of patiënt. En wat doe je? Je zegt je sportafspraak af, je annuleert die gezellige avond met vrienden, en je stort je op een eindeloze to-do-lijst. Sommigen van ons gaan zelfs nog snel even het huis aan kant maken voordat de poetshulp komt.
Het is de ironie van de hulpverlener: we zorgen voor iedereen, behalve voor onszelf. En als we te veel op ons bord hebben, stoppen we acuiter dan wie dan ook met de dingen die ons daadwerkelijk voeden.
In de nieuwste aflevering van de podcast Mens in Wording pellen we dit fenomeen tot op het bot af. Aanleiding is het vertrek van co-host Carine, die vanwege een overvolle agenda de podcast moest loslaten—een pijnlijk maar noodzakelijk staaltje zuivere grenzen stellen.
De biologische kramp van controle
Waarom reageert ons systeem zo paradoxaal? Het antwoord ligt diep in ons zenuwstelsel. Wanneer we overweldigd raken door stress en de wereld om ons heen onvoorspelbaar wordt, schiet ons lichaam in de overlevingsstand. Omdat we de grote dingen buiten ons niet kunnen controleren, maken we onze wereld kunstmatig kleiner.
We maken to-do-lijstjes en schrijven er soms zelfs dingen op die we al af hebben, puur voor de dopaminekick van het afvinken. We poetsen de wc, we ordenen de stapels papier op ons bureau. Het geeft een surrogaatveiligheid. Het vertelt ons brein: Zie je wel, we hebben de controle nog.
Maar het is een illusie. Echte veiligheid zit niet in de vinkjes op je papier, maar in het durven zakken midden in de chaos.
Waarom we niet kunnen ontvangen
Als we heel eerlijk kijken naar ons verleden, hebben velen van ons als kind al geleerd dat ‘zorgen voor de ander’ de enige manier was om emotioneel veilig te zijn. We ontwikkelden een ijzersterke ‘overlevingsdraad’. Wat we niet hebben geleerd, is hoe we anderen voo…
-
Hoe betrouwbaar ben jij als je er altijd bent?
15 juni 2026 · 46 min
Karen is er deze week niet. Haar vader heeft een herseninfarct gehad en ze speelt even dochter in plaats van dokter. En dat is, zo blijkt, precies het onderwerp. Lees meer
In deze aflevering praten Suze en Carine over wat het vraagt om als hulpverlener te zorgen dat je eigen gezondheid werkelijk op de eerste plek staat — niet als ideaal, maar als fundament van goed werk. Over het energetische lijntje dat blijft lopen naar cliënten in crisis, ook als je bij je kinderen bent. Over beschikbaarheid als ambacht: ieder mens vraagt iets anders, er is geen protocol dat dat vat.
Suze vertelt over oom Jan op de scheepswerf. Ze was 22, de eerste vrouw die er iets anders deed dan koffie brengen, uitgelachen door collega’s en haar vader. Ze laste de spanten van een schip in haar eentje, bang om te laten zien dat ze het niet kon. Totdat Jan haar vroeg om twintig meter omhoog te klimmen voor het feestelijke moment van het gangboord. Ze aarzelde. Hij fluisterde: ‘Ik heb het nagekeken voor je. Je kunt veilig gaan.’ Dat verhaal is 29 jaar later nog niet vergeten.
Ze praten ook over de cliënte die bij 38 therapeuten was weggestuurd en het stempel ‘onbehandelbaar’ had meegekregen. Over zaadjes planten en niet weten wanneer ze uitkomen. Over het dunne lijntje tussen voldoening uit je werk halen en afhankelijk zijn van het resultaat van de ander. En over wat het innerlijke werk werkelijk betekent — niet je patronen uitwissen, maar van jezelf houden in de stukken waarin je met jezelf vecht.
Wat je leert / meeneemt
Gebruik als bullet-lijst op website of in afleveringsbeschrijving.
Waarom toewijding aan je eigen gezondheid het fundament is van goed hulpverlenen — niet een luxe of toevoeging
Hoe het energetische lijntje naar cliënten in crisis werkt, en wanneer het gezin wordt van je gezin
Wat oom Jan op de scheepswerf leerde over ambacht, vertrouwen en nooit meer alleen je werk doen
Wat er werkelijk nodig was voor de cliënte die bij 38 therapeuten was weggestuurd
Het dunne lijntje tussen v…
-
De ontmoeting – dat is al meer dan genoeg
1 juni 2026 · 46 min
Suze werd wakker met een to-do-lijst en een kopje koffie bij de boomgaard. Karen had een lastige ochtend en wilde hem eerst kwijt voor ze kon beginnen. Carine lag in een donkere kamer met migraine. Lees meer
Geen van hen stond er top bij. Ze gingen toch zitten.
In aflevering 5 praten Suze, Karen en Carine over wat er gebeurt als je eist dat het moeilijke gevoel eerst weg moet voor je aan het leven mag beginnen — en hoe je daarmee je eigen allergrootste vijand wordt. Over verlichting als niet een toestand van altijd-goed-zijn, maar als het volledig accepteren van alles wat je aantreft. Inclusief de frustratie, de migraine, de to-do-lijst.
Suze vertelt over de keer dat ze een cliënt was vergeten — twee keer, door de drukte rond haar ouders en hun verhuizing. Het militaire kanonnenvuur in haar hoofd daarna. De neiging om te overcompenseren tot elk spoor van menselijkheid uitgewist was. En de cliënte die zei: ‘Ik ben zo blij dat ik gewoon boos mag zijn bij jou. Dat is al meer dan genoeg.’
Ze praten over de weerstand tegen een efficiënte oplossing die iets onthulde: ‘Bijna alsof het alleen maar als ik persoonlijk iets speciaals voor iemand doe, dat ze dan kunnen voelen dat ik goed genoeg ben.’ Over beloften die je niet kunt nakomen. Over sessies die uitlopen als compensatie voor gekletst. Over drie gestorven vrienden en een kelder vol herinneringen — en het besef dat alleen de ontmoeting echt relevant is.
De aflevering eindigt met een minuut stilte. Gewoon de vogels. Gewoon aanwezig zijn.
Wat je leert / meeneemt
Wat verlichting werkelijk betekent — en waarom het niets te maken heeft met altijd goed functioneren
Hoe je jezelf je eigen allergrootste vijand maakt als je eist dat het moeilijke gevoel eerst weg moet
Waarom overcompenseren na een fout de cliënt eigenlijk niet geeft wat die nodig heeft
Wat de weerstand tegen een efficiënte oplossing onthulde over de dieperliggende behoefte goed genoeg te zijn
Waarom beloften maken die je niet kunt nakomen iedereen teleurstelt…
-
Je hart openen voor een tornado
18 mei 2026 · 1 uur 7 min
Misschien ken je het: een cliënt die moeizaam contact maakt, tussen sessies lastig is, bij elke stap schuurt. En jij denkt: ik wil je helpen, maar maak het me dan ook een beetje makkelijker. Lees meer
Het lastige is dat dat precies het probleem is waarvoor diegene bij jou komt. Je kunt van een cliënt niet vragen dat hij zijn probleem even opzij zet omdat je hem wil helpen met dat probleem.
In aflevering 4 praten Suze, Karen en Carine over boosheid — van cliënten, van patiënten, en van henzelf. Over wat er in jou gebeurt als iemand woedend op je wordt en waarom je instinct je dan zo vaak in de verkeerde richting stuurt. Over het verschil tussen een theoretisch aangeleerde respons en echte verbinding. Over de studente die briezend aan de telefoon hing — en wat Suze moest doorwerken voordat ze kon zeggen: ze mag ook gewoon boos zijn.
Ze praten ook over diagnosedenken en wat er verloren gaat als een mens teruggebracht wordt tot zijn stoornis. Over vier tot zes uur per dag voor je eigen proces. Over wat het betekent om een reddingsboeitje te zijn in plaats van een echte hulpverlener.
En over de telefoon die rinkelt — en wat dat doet in het lijf van drie vrouwen die anderen helpen met precies dit soort dingen.
Wat je leert / meeneemt
Waarom het lastige gedrag van een cliënt tussen sessies door precies hetzelfde is als waarvoor die cliënt hulp zoekt — en wat dat betekent voor jou
Wat er fout gaat als je een aangeleerde respons toepast zonder verbinding — en hoe de cliënt dat voelt
Hoe je je eigen bestaansrecht terugvindt als iemand boos op je is en alles in jou zegt dat je iets verkeerd hebt gedaan
Wat boosheid ontwikkelingspsychologisch betekent — en waarom het zo gevaarlijk is als het er niet mag zijn
Wat vier tot zes uur per dag voor je eigen proces concreet inhoudt — en waarom het niets te maken heeft met je patronen uitwissen
Het verschil tussen een reddingsboeitje zijn en iemand werkelijk helpen
Hoe drie hulpverleners met de rinkelende telefoon omgaan — en wat dat…
-
Met de angst het water op
4 mei 2026 · 1 uur 5 min
Carine is terug. En ze belde vanuit een Airbnb in Marokko, met ongepakte koffers en drie uur om het pand te verlaten. Lees meer
In deze aflevering beginnen Suze, Karen en Carine niet met het onderwerp — ze beginnen met zichzelf. Hoe is het nu, op dit moment, van binnen? Het is een simpele vraag. En tegelijk de moeilijkste die je kunt stellen aan mensen die geleerd hebben het antwoord netjes te omzeilen.
Carine is in Marokko en is twee keer bijna verdronken tijdens het kitesurfen. Haar harnas drukte letterlijk haar longen in. En toch ging ze een derde keer het water op — met haar vriend die zei: jij kunt dit gewoon. Karen heeft rugpijn en haar vader ligt in het ziekenhuis, maar ze is er. Suze heeft haar vaders kelder leeggeruimd: 400 camera’s, 23 compressoren, 120 vierkante meter vol met alles wat hij ooit wilde vasthouden. En ze neemt voelbaar afscheid.
Het gesprek gaat over angst en overgave. Over vijf minuten vakantie — vacare Deo, je vrij maken voor iets groters. Over het harnas dat je beschermt en het harnas dat je stikt. Over toewijding middenin de druk, in plaats van eerst de druk oplossen en dan pas beginnen. Over het goddelijke lijntje in jou dat soms iemand anders nodig heeft om het te zien.
En over wat er gebeurt in de zorg als die verbinding er niet is — met jezelf, met de ander, met iets dat groter is dan het protocol.
Wat je leert / meeneemt
Wat het verschil is tussen dóór de angst heen gaan en mét de angst het water op gaan
Waarom vijf minuten vakantie meer helpt dan een week — en waar dat woord eigenlijk vandaan komt
Hoe je herkent wanneer een harnas je beschermt en wanneer het je stikt
Wat toewijding is — en hoe het verschilt van vermijden
Waarom je soms iemand anders nodig hebt om je eigen goddelijke lijntje te zien
Hoe een spiritual bypass er in de praktijk uitziet — ook bij therapeuten
Wat er in de zorg concreet misgaat als verbinding ontbreekt, voor zowel patiënt als hulpverlener
Met de angst het water op
Carine ging twee keer bijna kopje on…
-
Karma koekjes en “het gevoel dat nergens kan landen”
20 april 2026 · 1 uur 6 min
Wat je leert / meeneemt in deze aflevering Lees meer
Waarom het gevoel van alleen staan als hulpverlener zo hardnekkig is — zelfs als je collega’s hebt
Wat er gebeurt in het lichaam van je patiënt als jij je eigen stress probeert te verbergen
Hoe ‘karma koekjes’ werken — en waarom we onszelf belonen voor precies datgene wat ons uitput
Waarom protocollen noodzakelijk zijn én onvoldoende — en wat daartussen valt
Het verschil tussen een hulpverlener die zegt ‘ik kan alles hebben’ en één die haar eigen angst durft te delen
Wat een spoedkeizersnede en een artsenexamen gemeen hebben — en wat dat zegt over hoe we dissociatie trainen
Het gevoel dat nergens kan landen
Normaal zijn we met z’n drieën. Deze week zijn Suze en ik met z’n tweeën — Carine kon er niet bij zijn.
En eigenlijk voelt dat heel passend voor wat we bespreken.
Want deze aflevering gaat over wat Karen noemt: dat gevoel van binnen dat nergens kan landen. Het gevoel dat overblijft als je het protocol hebt doorlopen, bij een collega hebt aangeklopt, alles hebt gedaan wat je hoort te doen — en toch nog iets draagt. Alleen.
We praten over karma koekjes. Over de OK-tafel. Over de gynaecoloog die stresste en de gynaecoloog die belde. Over burnout. Over schaamte. Over wie er eigenlijk voor de hulpverlener is.
Het is een diep gesprek. En een mooi gesprek.
Er is een moment in vrijwel elk gesprek met een arts of therapeut waarop ik het zie. Een lichte samentrekking. Een snelle wisseling van onderwerp. Het moment waarop ze van gesprekspartner naar “professional” gaan.
Het is het moment waarop het over hen gaat.
Karen Smets noemt het ‘dat gevoel van binnen dat nergens kan landen.’ Ze bedoelt het gevoel dat overblijft als je het protocol hebt doorlopen, de stapjes hebt afgevinkt, bij een collega hebt aangeklopt, “weet” dat je alels juist hebt gedaan — en toch nog iets draagt. Iets wat te klein lijkt om groot van te maken en te groot is om weg te stoppen.
“Ieder arts waar ik mee spreek, worstelt hier in zijn eentje …
-
De therapeut als instrument – Aanwezig als er geen antwoord is
6 april 2026 · 48 min
Je hebt geleerd jezelf opzij te zetten voor je cliënten. Maar wat als dat precies is wat het contact in de weg staat? Lees meer
In de allereerste aflevering van Mens in Wording introduceren Suze Maclaine Pont, Karen Smets en Carine Godri zichzelf — niet via hun CV’s, maar via de verhalen die hen in dit werk gebracht hebben en die er dwars doorheen lopen.
Karen was twintig jaar klassiek huisarts tot ze ontdekte dat de consultatie van twintig minuten haar niet genoeg ruimte gaf om écht aanwezig te zijn. Carine werkte bij Defensie als militair psycholoog en merkte dat diagnoses stellen haar cliënten niet dichter bij herstel bracht. En Suze deelt iets wat ze zelden openlijk vertelt: hoe een periode van suïcidaliteit tussen haar 23e en 25e de basis werd voor alles wat ze sindsdien heeft geleerd.
In dit gesprek gaat het over de professionele aanwezigheid die we geleerd hebben — en de echte aanwezigheid die er onder ligt. Over het teflonlaagje dat ons beschermt maar ook afsluit. Over het verschil tussen een oplossing aanbieden en naast iemand zitten terwijl je het niet weet. En over waarom burn-out onder hulpverleners niet een kwestie is van te veel werken, maar van werken vanuit de verkeerde plek.
Dit is aflevering 1 — en het begin van een gesprek dat we elke twee weken voortzetten.
Wat je leert / meeneemt
Waarom aanwezigheid iets anders is dan beschikbaarheid — en hoe dat verschil alles verandert
Hoe je eigen onverwerkte materiaal onbewust het contact met je cliënten beïnvloedt
Wat er werkelijk nodig is om een plek te bieden waar boosheid veilig kan bestaan
Waarom de vermoeidheid van hulpverleners vaak geen burnout is, maar een oproep
Hoe drie vrouwen met heel verschillende achtergronden tot precies dezelfde kern zijn gekomen
Wat ‘mens in wording zijn’ concreet betekent in de behandelkamer
Je hebt jezelf weggeleerd
Er is een moment in elke opleiding — therapie, geneeskunde, coaching — waarop je leert jezelf opzij te zetten. Het heet professionele afstand. Het klinkt …