Alle afleveringen
126 afleveringen, van nieuw naar oud
-
Mila's Audiodagboek – Memo 120: Aan de overkant
6 oktober 2026 · 6 min
Ik had mezelf iets beloofd. Lees meer
Ik zou haar niet zoeken.
Niet wachten bij de supermarkt.
Niet toevallig gaan lunchen waar ik haar eerder zag.
Maar als ik haar nog één keer tegenkwam...
zou ik niet weglopen.
Geen raam.
Geen glas.
Geen spel.
Gewoon naar haar toe.
En zeggen:
"Hoi. Ik ben Mila."
Vandaag kreeg ik die kans.
Dit is mijn laatste memo.
Welkom bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 119: Genoeg
4 oktober 2026 · 5 min
Ik heb het gordijn dichtgedaan. Lees meer
Niet omdat ik Eva niet meer wilde zien.
Misschien juist omdat ik haar wél wil zien.
Maar niet meer zo.
Ik ben ooit begonnen met kijken naar een man aan de overkant.
Inmiddels weet ik wanneer er licht brandt, wie er binnenkomt en wie naar welk raam kijkt.
Ik heb gewacht. Gevolgd. Getest.
En ergens onderweg werd nieuwsgierigheid iets anders.
Dus ik heb een besluit genomen.
Niet over Eva.
Over mij.
Welkom bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 118: Dit ben ik niet
2 oktober 2026 · 6 min
Vier vingers over mijn hand. Lees meer
Meer gebeurde er eigenlijk niet.
En toch voelde dat in de supermarkt intiemer dan veel van wat er tussen onze ramen is gebeurd.
Sindsdien denk ik aan haar stem.
Haar parfum.
Hoe dichtbij ze stond.
En natuurlijk stond Eva vanavond weer aan de overkant.
Glas.
Haar.
Dat eerste knoopje.
Mijn lichaam kende het spel meteen.
Alleen gebeurde er deze keer iets wat ik niet had verwacht.
Ik had geen zin meer om te winnen.
Welkom bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 117: Hoi
30 september 2026 · 7 min
Aan de overkant durven we inmiddels behoorlijk veel. Lees meer
Zolang er maar een straat tussen zit.
Vandaag stond ik in de supermarkt bij de pasta.
Ik wilde spaghetti pakken.
Zij blijkbaar ook.
Onze handen raakten elkaar.
Ik keek op.
Eva.
Na alles wat we aan weerszijden van die ramen hebben gedaan...
was er ineens nog geen halve meter tussen ons.
En het enige wat ik kon bedenken was:
"Oh... hoi."
Welkom bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 116: Nog één keer
28 september 2026 · 6 min
Eva was alleen bij Thom. Lees meer
Dat is op zichzelf inmiddels niet eens zo vreemd meer.
Maar dit keer zag ik haar binnenkomen.
Met een sleutel.
En later stond ze voor het raam.
Glas.
Haar los.
Eén knoopje.
Onze taal.
Alleen stopte ze daar niet.
En ergens halverwege besefte ik dat we elkaar niet meer nadeden.
We vertelden elkaar wat we wilden.
Zonder één woord te zeggen.
Welkom bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 115: Onderdeel
25 september 2026 · 6 min
Ik dacht altijd dat ik degene was die keek. Lees meer
Naar Thom. Naar Eva. Naar wat er aan de overkant gebeurde.
Maar inmiddels kijkt Eva terug. Ze herkent me buiten. Ze speelt met me. En ik wacht zelfs tot ze bij het raam staat voordat ik mijn badjas laat vallen.
Dus misschien stel ik al die tijd de verkeerde vraag.
Niet: waarom laat Eva mij kijken?
Maar: voor wie doet ze het eigenlijk?
En weet Thom daar iets van?
Welkom bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 114: De deur open
23 september 2026 · 6 min
Hoeveel doe je nog toevallig als je eerst wacht tot iemand kijkt? Lees meer
Vanavond stond ik in mijn badjas voor het raam.
Niet omdat ik iets wilde zien.
Ik wachtte op haar.
Pas toen ze verscheen, liep ik naar de badkamer.
De deur bleef open.
Het licht bleef aan.
En mijn badjas bleef niet lang aan.
Welkom bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 113: Terwijl hij haar vasthoudt
21 september 2026 · 5 min
Sinds de lunch voelt het anders wanneer ik Eva aan de overkant zie. Lees meer
Ze is niet meer alleen iemand achter een raam. Ik weet nu hoe het voelt als ze op een paar meter afstand naar me kijkt. Hoe haar gezicht verandert wanneer ze me herkent.
En misschien is dat waarom wat er vanavond gebeurde zo anders binnenkwam.
Thom en Eva stonden samen voor het raam.
Hij had alleen aandacht voor haar.
Maar Eva?
Die keek ergens anders naar.
Welkom bij Memo 113 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 112: Eva
19 september 2026 · 5 min
We hebben tegenover elkaar gezeten. Lees meer
Elkaar aangekeken.
Hetzelfde spel gespeeld dat begon tussen twee ramen.
En toch weet ik nog steeds niet hoe ze heet.
Dat begon me ineens enorm te irriteren.
Want hoe kun je zoveel over iemand denken zonder zelfs maar een naam voor haar te hebben?
Dus heb ik haar er eentje gegeven.
Voorlopig.
Tot ik ooit genoeg lef heb om naar haar echte naam te vragen.
Als dat ooit gebeurt.
Welkom bij Memo 112 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 111: Geen raam
17 september 2026 · 8 min
Aan de overkant kan ik mezelf nog van alles vertellen. Lees meer
Dat ze misschien niet naar mij kijkt.
Dat een glimlach niets betekent.
Dat een glas gewoon een glas is.
Maar wat gebeurt er als degene naar wie je al weken kijkt ineens een paar meter verderop zit?
Geen Thom.
Geen appartement.
Geen raam tussen ons in.
Ik zag haar eerder dan zij mij zag.
En heel even had ik dus nog de keuze om op te staan en weg te gaan.
Dat deed ik niet.
Toen zag ze mij.
Ze schrok.
En daarna pakte ze haar glas.
Welkom bij Memo 111 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 110: Ze wacht
15 september 2026 · 7 min
Ik had alles verwijderd. Lees meer
Mijn notities over Thom.
Mijn notities over haar.
Geen patronen meer zoeken. Geen tests. Geen spelletjes.
En toen stond ze alleen in zijn donkere appartement.
Steeds opnieuw bij het raam.
Ik hield mezelf verborgen achter mijn gordijn en besloot niets te doen.
Geen glas.
Geen haar.
Geen knoopjes.
Als er werkelijk iets tussen ons gebeurde, moest het deze keer maar van haar komen.
Dat was het plan.
Tot ze een glas pakte.
Welkom bij Memo 110 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 109: Ik stop ermee
13 september 2026 · 6 min
Er zijn dingen die minder onschuldig worden zodra je ze opschrijft. Lees meer
Een glas.
Haar los.
Twee knoopjes.
Een blik tijdens een kus.
Los van elkaar betekenen ze niets.
Onder elkaar in een notitie...
zien ze er ineens uit als een patroon.
En dat patroon kende ik.
Ik had het namelijk al eens eerder gemaakt.
Met Thom.
Dus besloot ik dat het genoeg was.
Geen notities meer.
Geen tests.
Geen wachten bij het raam.
Ik stop ermee.
Alleen blijkt stoppen een stuk makkelijker...
wanneer er aan de overkant niemand op je lijkt te wachten.
Welkom bij Memo 109 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 108: Terwijl hij erbij is
12 september 2026 · 6 min
Ik dacht dat het makkelijker zou worden als Thom erbij was. Lees meer
Veiliger misschien.
Want wat er tussen haar en mij gebeurt, gebeurt alleen wanneer we elkaar zien.
Tenminste...
dat dacht ik.
Maar terwijl zij samen op de bank zaten, merkte ik iets waar ik me ongemakkelijker bij voelde dan bij die open knoopjes.
Thom keek naar haar.
Zij keek naar hem.
En soms...
leek ze naar mij te kijken.
En ineens vroeg ik me af:
Weet hij eigenlijk dat er misschien nóg iemand in de kamer is?
Welkom bij Memo 108 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 107: Mijn beurt
10 september 2026 · 6 min
Sinds ik weet dat zij écht de vrouw was die ik op straat volgde, voelt het raam anders. Lees meer
Minder veilig.
Ik weet nu hoe dichtbij ze eigenlijk kan zijn.
Dus ik had besloten het spel even met rust te laten.
Geen tests.
Geen knoopjes.
Geen gebaren.
Gewoon kijken.
Dat hield ik een paar dagen vol.
Tot zij weer bij Thom was.
Ik wilde één ding weten:
Als ik haar niets geef...
komt er dan iets van haar?
Welkom bij Memo 107 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 106: Ze was het
8 september 2026 · 7 min
Gisteren liep ik achter een vrouw aan. Lees meer
Twee straten lang.
Omdat ik dacht dat zij het was.
Ik kwam dichtbij genoeg om bijna zekerheid te krijgen en haakte toen af.
Sindsdien probeer ik mezelf wijs te maken dat ik waarschijnlijk gewoon achter een willekeurige vrouw ben aangelopen.
Dat werkte best aardig.
Tot vanavond.
Ze kwam bij Thom aan.
Dezelfde beige jas.
Dezelfde tas.
Zij was het.
En nu zit ik met een veel vervelender vraag.
Als ik haar gisteren kon zien...
heeft zij mij dan misschien ook gezien?
Welkom bij Memo 106 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 105: Achter haar aan
6 september 2026 · 7 min
Gisteren vroeg ik mezelf af wat ik zou doen als ik haar ineens buiten tegenkwam.
Vandaag dacht ik dat het gebeurde.
Donker haar. Dezelfde lengte. Dezelfde manier van lopen.
Ik zag haar voor me op straat en kon haar gezicht nét niet goed zien.
Ik had gewoon door kunnen lopen.
Dat deed ik niet.
Ik ging achter haar aan.
Eerst een paar meter.
Toen een straat.
Toen nog één.
Steeds met dezelfde gedachte:
Als ze zich omdraait, weet ik het.
Maar hoe dichter ik bij het antwoord kwam...
hoe minder zeker ik wist of ik het eigenlijk wilde hebben.
Welkom bij Memo 105 van Mila's Audiodagboek. Lees meer -
Mila's Audiodagboek – Memo 104: Zonder het raam
5 september 2026 · 7 min
Gisteren wilde ik weten hoe ver zij zou gaan. Lees meer
Uiteindelijk was ik degene die stopte.
Ik deed mijn blouse dicht, trok het gordijn dicht en zat daarna met trillende handen op de bank.
Op dat moment voelde het alsof ik een grens over was gegaan.
Vandaag realiseerde ik me iets anders.
Het engste is niet wat er gisteren tussen twee ramen gebeurde.
Het engste is dat zij niet in dat raam woont.
Ze loopt buiten.
Ze doet boodschappen.
Ze staat ergens koffie te bestellen.
En theoretisch kan ik haar dus gewoon tegenkomen.
Wat zeg je tegen iemand met wie je zoiets hebt gedaan...
als je elkaar nog nooit hebt gesproken?
Welkom bij Memo 104 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 103: Hoe ver?
4 september 2026 · 6 min
Gisteren besloot ik dat ik haar zou testen. Lees meer
Niet met een blik of een glimlach.
Iets specifieks.
Iets wat niet zo makkelijk als toeval weg te verklaren is.
Vanavond kreeg ik mijn kans.
Thom was er niet.
Zij wel.
Alleen.
Dus ik pakte een glas.
Zij pakte een glas.
Ik liet mijn haar los.
Zij liet haar haar los.
En toen dacht ik:
Oké.
Als dit echt een spel is...
hoe ver gaat ze dan?
Het antwoord had ik misschien beter niet kunnen proberen te vinden.
Welkom bij Memo 103 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 102: Doe je dat expres?
3 september 2026 · 6 min
Eergisteren keek ik terwijl ik had moeten wegkijken. Lees meer
Maar daar lig ik niet eens het meest van wakker.
Zij keek terug.
Tenminste... dat dacht ik.
Vandaag was ze er opnieuw. En deze keer gebeurde er bijna niets.
Geen bank. Geen kleding op de grond. Geen intimiteit tussen haar en Thom.
Alleen een raam.
Twee vrouwen aan weerszijden van een straat.
En een paar kleine bewegingen die stuk voor stuk toeval konden zijn.
Tot ik besloot er zelf eentje te maken.
Welkom bij Memo 102 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 101: Tijdens
1 september 2026 · 6 min
Na honderd memo's dacht ik dat ik inmiddels wel wist waar mijn grens lag. Lees meer
Niet dus.
Vanavond waren Thom en zij samen.
Op de bank. Eerst gewoon zoals altijd. Een glas wijn, praten, lachen, zoenen.
Tot het niet meer "zoals altijd" was.
En ik bleef kijken.
Ook toen hun kleding verdween. Ook toen ze niet meer stopten bij zoenen. Ook toen ik heel goed wist dat ik eigenlijk mijn gordijn dicht moest trekken.
Maar dat was niet eens het ergste.
Want terwijl zij met hem bezig was...
keek ze naar buiten.
Mijn kant op.
Niet één keer.
En op een gegeven moment wist ik niet meer wat intiemer voelde:
wat zij daar met Thom deed...
of hoe ze ondertussen naar mij leek te kijken.
Welkom bij Memo 101 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 100: Zij kijkt terug
31 augustus 2026 · 6 min
Honderd memo's. Lees meer
Als je me bij de eerste had verteld waar dit heen zou gaan, had ik je waarschijnlijk uitgelachen.
Het begon met een raam.
Een man aan de overkant.
Nieuwsgierigheid.
Daarna kwamen de verrekijker, de notities, de vrouw, jaloezie en steeds opnieuw die vraag of hij wist dat ik keek.
Maar ergens onderweg veranderde er iets.
Want gisteren zat Thom gewoon thuis.
En toch was híj niet degene op wie ik wachtte.
Ik wachtte op haar.
En voor het eerst durfde ik hardop te zeggen waarom.
Misschien was ik niet alleen jaloers omdat zij hem mocht aanraken.
Misschien was ik óók jaloers omdat hij haar mocht aanraken.
Vanavond kwam ze terug.
En wat daarna gebeurde...
heeft alles alleen maar ingewikkelder gemaakt.
Welkom bij Memo 100 van Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 99: Niet meer om hem
29 augustus 2026 · 6 min
Eergisteren zei ik voor het eerst hardop dat ik haar aantrekkelijk vind. Lees meer
Dat klinkt misschien als een klein inzicht.
Voor mij was het dat niet.
Maandenlang draaide alles aan de overkant om Thom. Zijn routines. Zijn raam. Zijn blik. Zijn bezoek.
Zij was een verstoring.
Iemand op wie ik jaloers was.
Tenminste...
dat dacht ik.
Vanavond was Thom gewoon thuis.
Alleen.
Een paar weken geleden was dat precies waar ik op hoopte.
Maar terwijl ik naar zijn verlichte woonkamer keek, gebeurde er iets wat eigenlijk alles veranderde.
Ik wachtte niet meer op hem.
Ik wachtte op haar.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 98: Keek ze naar mij?
27 augustus 2026 · 6 min
Eergisteren stond ze bij het raam. Lees meer
Thom was al weg.
Zij stond daar alleen, net uit de douche, en keek naar buiten.
Mijn kant op.
Tenminste...
dat denk ik.
Sindsdien probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik onmogelijk kan weten waar ze precies naar keek.
Dat is waar.
Maar dat blijkt niet de vraag te zijn waar ik mee zit.
De vraag die ik mezelf niet durfde te stellen was veel ongemakkelijker:
Waarom hoop ik eigenlijk dat ze míj zag?
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 97: De ochtend erna
25 augustus 2026 · 6 min
Gisteravond bleef ze slapen. Lees meer
Dat wist ik omdat haar jas nog over de stoel hing en haar tas ernaast stond toen de woonkamer allang leeg was.
Ik eindigde mijn memo met de bekentenis dat ik precies wist waar ik vanmorgen als eerste naar zou kijken.
Dat heb ik gedaan.
En misschien had ik gehoopt dat ik mezelf daarmee eindelijk een beetje belachelijk zou vinden.
Dat gebeurde niet.
Integendeel.
Want vanmorgen zag ik haar voor het eerst alleen in zijn appartement. Geen wijn. Geen avondjurk. Geen Thom naast haar.
Gewoon zij.
En ik bleef kijken.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 96: Aanraking
24 augustus 2026 · 7 min
De afgelopen dagen is er iets veranderd. Lees meer
Niet aan de overkant.
Aan mij.
Ik dacht maandenlang dat zij vooral degene was die tussen hem en mijn fantasie in kwam. De vrouw op zijn bank. De vrouw die hem aanraakt. De vrouw op wie ik jaloers ben.
Tot ik merkte dat ik ook naar haar bleef kijken wanneer hij uit beeld verdween.
En gisteren durfde ik eindelijk een gedachte toe te laten waar ik zelf nog niet helemaal raad mee weet.
Misschien ben ik niet alleen jaloers op haar.
Vanavond waren ze weer samen.
En deze keer werd het onmogelijk om mezelf nog wijs te maken dat ik alleen naar hem keek.
Want terwijl hij haar aanraakte...
keek ik vooral naar wat dat met háár deed.
En ergens onderweg begon ik me af te vragen wanneer iemand mij voor het laatst zo had aangeraakt.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 95: Met z'n drieën
23 augustus 2026 · 7 min
Gisteren bleef zij alleen achter in zijn woonkamer. Lees meer
Hij verdween uit beeld.
En toch bleef ik kijken.
Dat klinkt misschien als een klein detail, maar voor mij veranderde het iets.
Want ineens kon ik mezelf niet meer vertellen dat mijn aandacht voor haar alleen jaloezie was.
Vanavond waren ze weer samen.
En terwijl ik eerst dacht dat ik vooral naar hem keek, merkte ik iets waar ik niet goed raad mee weet.
Mijn blik bleef steeds vaker bij haar hangen.
Niet omdat ik wilde weten wat zij met hem deed.
Maar omdat ik haar zélf wilde zien.
En precies op dat moment werd het ingewikkeld.
Want toen hij mijn kant op keek...
wist ik niet meer of ik me betrapt voelde.
Of gezien.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 94: Alleen zij
21 augustus 2026 · 6 min
Eergisteren vroeg ik mezelf voor het eerst af of jaloezie wel het hele verhaal was. Lees meer
Of ik die vrouw misschien niet alleen zo goed onthoud omdat zij bij hem op de bank zit.
Vandaag kwam ze weer langs.
En toen gebeurde er iets kleins dat voor mij ineens behoorlijk groot voelde.
Hij verdween uit beeld.
Zij bleef.
En ik ook.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 93: Waarom zij?
19 augustus 2026 · 7 min
Gisteren heb ik iets gedaan waar ik nog steeds een beetje ongemakkelijk van word. Lees meer
Ik heb mezelf bewust zichtbaar gemaakt.
Licht aan. Gordijnen open. Haar los. Zelfs lipgloss.
Allemaal omdat ik antwoord wilde op één vraag:
Kijkt hij naar mij?
Ik kreeg geen antwoord.
Tenminste... geen antwoord waar ik iets mee kan.
Maar ik ontdekte wel iets anders.
Ik wilde dat hij keek.
Dat was al ingewikkeld genoeg.
Vandaag kwam daar ineens nóg iets bij.
Want terwijl ik de hele tijd dacht dat mijn hoofd bij hem zat...
bleek ik opvallend vaak aan iemand anders te denken.
Aan haar.
En voor het eerst vraag ik me af of jaloezie wel het hele verhaal is.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 92: De test
18 augustus 2026 · 2 min
Gisteren bleef één vraag hangen. Lees meer
Niet: weet hij dat ik kijk?
Maar: wat zou ik doen als ik zeker wist dat hij het weet?
Vandaag heb ik daar iets heel verstandigs mee gedaan.
Ik heb geprobeerd het uit te zoeken.
Niet door naar hem toe te gaan. Niet door te zwaaien. Niet door contact te zoeken.
Ik deed eigenlijk bijna niets.
Ik zorgde er alleen voor dat ik zichtbaar was.
Bewust.
En wachtte af.
Dat klinkt misschien onschuldig.
Tot je beseft dat ik mijn hele avond vervolgens heb zitten wachten op een reactie van een man aan de overkant.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 91: Hoe lang al?
17 augustus 2026 · 7 min
Gisteren keek hij niet weg. Lees meer
Dat klinkt misschien als een klein detail.
Dat was het voor mij niet.
Ik stond met mijn verrekijker voor het raam terwijl zij naast hem op de bank zat. Hij draaide zijn hoofd mijn kant op en bleef kijken.
Niet geschrokken.
Niet verbaasd.
Gewoon... kijken.
Sindsdien zit er één vraag in mijn hoofd die ik er niet meer uit krijg:
Wat als gisteren helemaal niet de eerste keer was?
Wat als ik al die eerdere blikken verkeerd heb geïnterpreteerd?
De glimlach. De plant. Het zwarte ding op de vensterbank. Die momenten waarop ik dacht dat hij toevallig naar buiten keek.
Misschien zoek ik verbanden die er niet zijn.
Dat zou waarschijnlijk zelfs de meest logische verklaring zijn.
Maar sinds gisteren voelt alles anders.
Want als hij weet dat ik kijk...
hoe lang weet hij dat dan al?
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 90: Hij keek niet weg
16 augustus 2026 · 8 min
De vorige keer vergat ik tijdens het opnemen van mijn eigen memo waar ik mee bezig was. Lees meer
Ik praatte tegen mijn telefoon, liep naar het raam en begon hem gewoon live te volgen. Pas toen ik de stilte terughoorde, besefte ik hoe ver dit inmiddels in mijn normale leven is gekropen.
Vanavond kwam zij weer.
De vrouw die inmiddels zonder zoeken zijn keuken vindt. Die weet waar de glazen staan. Die haar benen op zijn bank trekt alsof ze daar thuishoort.
Ik dacht dat ik wist wat dat met me deed.
Jaloezie.
Nieuwsgierigheid.
Misschien een beetje schaamte.
Maar vanavond kwam daar iets bij wat ik moeilijker vind om toe te geven.
Niet alleen omdat ik naar hen bleef kijken.
Maar omdat ik merkte wat het met míj deed.
En toen keek hij op.
Niet vluchtig.
Niet alsof zijn blik toevallig langs mijn raam gleed.
Lang genoeg om mij te laten schrikken.
Het vreemde was alleen...
hij leek zelf helemaal niet te schrikken.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 89: Afgeleid
14 augustus 2026 · 5 min
Gisteren vertelde ik dat ik hem miste. Lees meer
Niet hem als persoon.
Maar zijn aanwezigheid.
Zijn licht.
Zijn routine.
En dat ik mezelf erop betrapte dat ik zijn leven probeerde te reconstrueren aan de hand van een lege woonkamer, een plant, een mok en een boek.
Dat was confronterend.
Ik dacht eigenlijk dat het niet gekker kon worden.
Tot ik vanavond mijn memo wilde opnemen.
En halverwege volledig vergat...
waar ik eigenlijk mee bezig was.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila’s Audiodagboek – Memo 88: Waar is hij?
12 augustus 2026 · 7 min
Gisteren realiseerde ik me dat mijn gordijnen de hele avond open hadden gestaan.Ik liep vrijwel naakt door mijn woonkamer, zonder erbij stil te staan wie mij allemaal had kunnen zien. Niet alleen hij. Ook de oudere vrouw, andere buren en iedereen die toevallig naar boven keek.Vandaag deed ik daarom precies het tegenovergestelde.Mijn jaloezieën stonden bijna helemaal dicht. Mijn lampen bleven gedimd. Ik hield mezelf bewust uit het zicht.Dat zou rust moeten geven.Maar toen bleef zijn appartement donker.Geen licht. Geen beweging. Geen Thom.En hoe langer hij wegbleef, hoe moeilijker het werd om mijn aandacht bij mijn eigen avond te houden.Deze memo gaat over wachten. Over missen. En over het ongemakkelijke moment waarop ik probeerde iemand beter te leren kennen door naar zijn lege woonkamer te kijken.Welkom terug bij Mila’s Audiodagboek. Lees meer
-
Mila's Audiodagboek – Memo 87: Vergeten
10 augustus 2026 · 6 min
Gisteren vertelde ik iets wat ik maanden voor mezelf heb gehouden.Dat ik zijn leven bijhoud.Niet in mijn hoofd.Maar in een notitie op mijn telefoon.Zesenzeventig regels.Ik had nooit gedacht dat ik dat hardop zou zeggen.En toch voelde dát niet als het meest confronterende moment van de week.Dat kwam vandaag pas.Door iets heel simpels.Iets wat waarschijnlijk iedereen weleens overkomt.Alleen...bij mij voelde het ineens heel anders.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek. Lees meer
-
Mila's Audiodagboek – Memo 86: Ik houd het bij
8 augustus 2026 · 5 min
Soms vertel je iets zo vaak niet...dat het bijna voelt alsof het niet bestaat.Ik heb de afgelopen maanden best eerlijk geprobeerd te zijn.Over de nieuwsgierigheid.Over de jaloezie.Over de vrouw.Over de verrekijker.Maar er is één ding...dat ik nog nooit hardop heb uitgesproken.Niet omdat ik het vergeten was.Maar omdat ik me ervoor schaam.En misschien...is dat ook precies de reden waarom ik het vandaag wél vertel.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek. Lees meer
-
Mila's Audiodagboek – Memo 85: Haar jurk
6 augustus 2026 · 7 min
Ik besefte ineens dat ik mezelf niet eens meer verstop. Lees meer
Ik stond gewoon midden voor het raam. Met een kop thee in mijn hand. Alsof dat de normaalste plek in mijn woonkamer was geworden.
Dat vond ik misschien nog wel enger dan alles wat daarvoor gebeurde.
Want sommige veranderingen merk je pas op als ze al lang normaal voelen.
Vanavond kwam zij weer langs.
En ik dacht dat ik inmiddels wel wist hoe ik daarop zou reageren.
Niet dus.
Want deze keer keek ik niet alleen naar haar.
Ik keek ook steeds vaker...
naar mezelf.
En misschien is dat wel het moment waarop je jezelf langzaam begint kwijt te raken.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 84: Betrapt
4 augustus 2026 · 2 min
Pas zwaaide een oudere vrouw naar me. Lees meer
Tenminste...
ik denk dat ze naar mij zwaaide.
Sindsdien blijft één gedachte door mijn hoofd spoken.
Misschien ben ik helemaal niet zo onzichtbaar als ik altijd dacht.
Misschien zien mensen veel meer...
dan ik zelf doorheb.
Vanavond betrapte ik mezelf op iets wat me eerlijk gezegd behoorlijk liet schrikken.
Niet omdat iemand iets zei.
Niet omdat iemand me aansprak.
Maar omdat ik ineens besefte...
hoe normaal mijn eigen gedrag inmiddels is geworden.
En misschien...
is dat juist het gevaarlijkste van alles.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 83: De overkant
2 augustus 2026 · 4 min
De vorige keer zag ik weer een schaduw. Lees meer
Of ik dénk dat ik een schaduw zag.
Dat blijft inmiddels een belangrijk verschil.
Ik heb er de hele zaterdag over nagedacht.
En eerlijk?
Ik kwam er niet uit.
Misschien was het iemand.
Misschien was het een reflectie.
Misschien wilde ik gewoon heel graag dat er iets te zien was.
Vanavond gebeurde er iets veel kleiners.
En misschien juist daarom veel confronterender.
Niet bij hem.
Maar schuin aan de overkant.
Bij die oudere vrouw.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 82: De schaduw
31 juli 2026 · 5 min
Er bleef één beeld de hele dag door mijn hoofd spoken. Lees meer
Niet die plant.
Niet dat mysterieuze zwarte voorwerp.
Maar die glimlach.
Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik er veel te veel achter zocht.
Dat lukte... tot vanavond.
Want er gebeurde iets wat ik al weken niet meer had gezien.
Of misschien juist wél.
De schaduw.
Ik dacht eigenlijk dat ik dat hoofdstuk inmiddels had afgesloten.
Dat bleek iets te optimistisch.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 81: Die glimlach
29 juli 2026 · 4 min
Maandag zag ik iets heel kleins gebeuren. Lees meer
Hij gaf een plant water, verschoof de pot een paar centimeter en keek daarna even naar buiten. Heel even verscheen er een glimlach op zijn gezicht.
Misschien glimlachte hij om een bericht op zijn telefoon.
Misschien dacht hij aan iets grappigs.
Misschien had die glimlach helemaal niets met mij te maken.
Toch bleef juist dát moment de afgelopen twee dagen in mijn hoofd hangen.
Niet de plant.
Niet dat mysterieuze zwarte voorwerp.
Niet eens hij.
Alleen die glimlach.
En hoe langer ik erover nadacht...
hoe minder zeker ik wist of die glimlach überhaupt echt was.
Soms is het vreemd hoe je hersenen werken.
Je vergeet complete gesprekken.
Maar één blik...
of een kleine glimlach...
kan dagen blijven hangen.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 80: De plant
27 juli 2026 · 6 min
Zaterdagavond gebeurde er iets waar ik de hele zondag over heb nagedacht. Lees meer
Niet omdat het groot was.
Juist omdat het zo klein was.
Een oudere vrouw keek mijn kant op. Tenminste... zo voelde het. Daarna gingen aan de overkant ineens de gordijnen dicht. Ik heb het moment tientallen keren opnieuw afgespeeld in mijn hoofd.
Gisteren heb ik daarom bewust geen memo opgenomen.
Niet omdat er niets gebeurde.
Maar omdat ik mezelf wilde afvragen of ik langzaam alles betekenis begon te geven.
Vandaag was het maandag.
Nieuwe week.
Nieuwe werkdag.
Ik nam me voor om mijn aandacht weer terug te pakken.
Gewoon werken.
Gewoon koken.
Gewoon mijn eigen leven leiden.
Dat lukte verrassend goed.
Tot ik thuiskwam.
En ontdekte dat er aan de overkant iets veranderd was.
Niet veel.
Maar precies genoeg om mijn nieuwsgierigheid opnieuw wakker te maken.
Soms is één klein detail voldoende om een hele avond over te nemen.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 79: Niet alleen
25 juli 2026 · 5 min
Gisteren kwam ze weer langs.Ze lachten.Dronken wijn.En ik ontdekte iets waar ik me misschien nog het meest voor schaam.Niet dat ik jaloers was.Maar dat ik niet eens meer wist of ik hoopte dat hij níét naar mij keek.Die gedachte bleef de hele nacht door mijn hoofd spoken.En vanavond gebeurde er iets waardoor die vraag alleen maar groter werd.Niet door hem.Door iemand anders.Tenminste...dat denk ik.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek. Lees meer
-
Mila's Audiodagboek – Memo 78: Zij weer
24 juli 2026 · 6 min
Dat zwarte voorwerp staat er nog steeds. Lees meer
Ik weet nog steeds niet wat het is.
En misschien is dat inmiddels belangrijker geworden dan ik wil toegeven.
Ik heb mezelf de afgelopen dagen meerdere keren betrapt op iets wat eigenlijk heel vreemd is.
Ik kijk niet meer alleen naar hem.
Ik kijk naar alles om hem heen.
Naar zijn woonkamer.
Zijn lampen.
Zijn spullen.
En vooral...
naar wie er binnenkomt.
Vanavond gebeurde dat weer.
Zij kwam terug.
En ik had mezelf nog zo beloofd dat het me niets zou doen.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 77: Wat is het?
22 juli 2026 · 4 min
Gisteren zette hij iets op zijn vensterbank.Een klein zwart voorwerp.Niet groot genoeg om het vanaf mijn appartement goed te kunnen herkennen.Maar wel groot genoeg om mijn hele avond over te nemen.Sindsdien heb ik werkelijk alles bedacht.Een speaker.Een fotolijst.Een beveiligingscamera.Een verrekijker.Een projector.Een slimme sensor.En misschien is het uiteindelijk gewoon... helemaal niets bijzonders.Dat is misschien nog wel het vervelendste.Niet dat ik het antwoord niet weet.Maar dat mijn hoofd het niet accepteert.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek. Lees meer
-
Mila's Audiodagboek – Memo 76: Dat ding
21 juli 2026 · 5 min
Na de afgelopen weken dacht ik eigenlijk dat ik alles wel zo'n beetje had gezien. Een tas. Bloemen. Een vrouw. Een klein lampje. Een schaduw. Een badkamerdeur die nét niet helemaal dichtging. Lees meer
Ik begon zelfs te wennen aan mijn eigen nieuwsgierigheid.
Dat klinkt misschien vreemd.
Maar mensen wennen blijkbaar aan de raarste dingen.
Vanavond gebeurde er iets wat eigenlijk heel onschuldig leek.
Hij hing iets op.
Meer niet.
Geen groot moment.
Geen dramatische gebeurtenis.
Gewoon een klein voorwerp op zijn vensterbank.
Alleen...
ik kon onmogelijk zien wat het was.
En vanaf dat moment kon ik aan niets anders meer denken.
Misschien was het volkomen onbelangrijk.
Misschien veranderde het juist alles.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek – Memo 75: Voor wie eigenlijk?
19 juli 2026 · 5 min
Eergisteren ging de badkamerdeur langzaam dicht. Dat was alles. Geen spannende onthulling. Geen groot geheim. En toch bleef dat beeld de hele nacht in mijn hoofd hangen.Misschien niet eens vanwege hem.Misschien vooral vanwege mezelf.Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds vaker dingen doe waar ik een paar maanden geleden hard om had gelachen. Andere kleding. Mijn haar vaker los. Lipgloss terwijl ik de deur niet uit hoef. En iedere keer vertel ik mezelf dat het toeval is.Vanavond besloot ik daar eens eerlijk naar te kijken.Dat bleek een stuk moeilijker dan ik had verwacht.Want soms ontdek je niet iets nieuws over iemand anders.Maar over jezelf.En dat is misschien nog wel confronterender.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek. Lees meer
-
Mila's Audiodagboek – Memo 74: Nog heel even
17 juli 2026 · 4 min
Gisteren besefte ik dat ik niet eens wist hoe hij klonk. Ik zag hem bellen. Ik zag hem lachen. Ik zag zijn mond bewegen. Maar ik hoorde niets.Dat bleef de hele dag in mijn hoofd zitten.Niet zijn stem.Juist het ontbreken ervan.Vanavond gebeurde er iets wat eigenlijk heel alledaags was. Iemand ruimt zijn keuken op. Loopt naar de badkamer. Meer niet.Toch bleef ik kijken.Veel langer dan ik eigenlijk wilde.En misschien was dat wel de eerste avond waarop ik niet meer kon doen alsof het gewoon nieuwsgierigheid was.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek. Lees meer
-
Mila's Audiodagboek – Memo 73: Zijn stem
16 juli 2026 · 6 min
Gisteren schoof hij zijn gordijn een klein stukje dicht. Niet helemaal. Net genoeg om me af te vragen waarom. Lees meer
Misschien wilde hij gewoon minder licht in huis. Misschien scheen de televisie in het raam. Misschien zat er totaal geen betekenis achter.
Maar natuurlijk bleef ik erover nadenken.
Vanavond kwam er een andere gedachte bij. Een gedachte die eigenlijk heel simpel is, maar die me ineens niet meer losliet.
Ik weet inmiddels hoe hij loopt. Hoe hij op de bank zit. Welke mok hij vaak gebruikt. Hoe laat hij meestal thuiskomt. Ik weet zelfs dat hij meerdere blauwe overhemden heeft.
Maar ik weet niet hoe hij klinkt.
Geen idee.
Geen stem. Geen lach. Geen enkel woord.
En hoe langer ik daarover nadacht, hoe vreemder het werd dat iemand zó bekend kan voelen terwijl je hem nog nooit echt hebt gehoord.
Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.
-
Mila's Audiodagboek - Promo: Weet je wat ik zo leuk vind?
16 juli 2026 · 1 min
Weet je wat ik zo leuk vind? Lees meer
Mensen sturen me berichten met...
-
Mila's Audiodagboek – Memo 72: Het experiment
14 juli 2026 · 4 min
Gisteren betrapte ik mezelf erop dat ik inmiddels meer onthoud dan ik eigenlijk zou willen. Ik hoef nog maar een paar seconden te kijken en mijn hoofd vult de rest vanzelf in. Dat vond ik eerlijk gezegd best confronterend.Dus besloot ik vanavond iets uit te proberen.Geen groot experiment.Gewoon iets kleins.Ik wilde weten of het echt tussen mijn oren zat.Of dat ik inmiddels zo gewend ben geraakt aan de overkant dat mijn brein overal verbanden begint te zien.En soms...kun je beter geen experimenten doen als je eigenlijk bang bent voor de uitkomst.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek. Lees meer