Vlechtwerk - rouw verweven in je leven
Alle afleveringen
22 afleveringen, van nieuw naar oud
-
Noah, zoon van Nancy #21
28 oktober 2026 · 47 min
20 was hij toen hij stierf, Noah. Lees meer
De bijzondere jongen die overal en altijd zijn rugzak bij de hand had, met daarin een EHBO-kit. Klaar om te helpen waar nodig. Voorbereid op het ergste.
Tot dat ergste ook hem overkwam. En daarmee ook Nancy en Herman, zijn ouders. In deze aflevering ga ik in gesprek met Nancy over hoe zij haar zoon blijft ontmoeten elke dag opnieuw, hoe ze hem laat door leven in haar eigen leven en hoe zij zelf ook doorleeft met verdriet en rouw in haar eigen rugzak.
Want waar vind je houvast als je grootste geluk, je enige kind er niet meer is?
Hoe blijf je balanceren als moeder, als koppel?
Wat doe je met dat verdriet dat vaak te groot voor woorden is?
Nancy vertelt over hoe ze toch beetje bij beetje die woorden vond. Of de woorden haar. Hoe ze ze neerpende en met @met.noah het verlies probeert te verweven in haar leven. Telkens opnieuw.
Volg wat Nancy in de wereld zet: https://metnoah.be/
Vind hier (h)erkenning in verhalen die deugd doen: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
-
Rouw verloopt niet lineair #20
21 oktober 2026 · 23 min
"Het lijkt wel of ik achteruit ga in plaats van vooruit." Lees meer
Als het gaat over rouw, verdriet en gemis dan denken we nog heel vaak in termen van goed of slecht. En dat is helemaal niet zo vreemd.
Als individu groeien we op in een oplossingsgerichte maatschappij. We zien een probleem, zoeken een oplossing en gaan verder daar waar we gebleven waren. We houden vast aan het idee van controle en maakbaarheid.
Daarnaast lijkt ook het fasenmodel van Elisabeth Kübler-Ross ons te tonen dat rouw iets is dat we fase na fase kunnen verwerken. Alsof we een berg te beklimmen hebben: onderaan starten en beetje bij beetje de bergtop bereiken.
En toch.
Voor wie dagelijks mist voelt het vaak niet zo. Een fijne namiddag kan alsnog in tranen eindigen. Een dag die moeilijk begon, kan ook een fijn verloop kennen. Hoe komt dat toch?
Heel simpel.
Omdat rouw geen lineair verloop kent. Het is niet iets dat we moeten of kunnen oplossen/fiksen. Het is iets dat we verweven in ons leven. Dag per dag en stap per stap.
Volg @vlecht.werk voor meer inspiratie.
Liefs,
Fien
-
De bomma van Lieke, deel 2 #19
7 oktober 2026 · 46 min
In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal. Lees meer
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In deze aflevering zit ze aan de andere kant van de tafel en mogen we haar grootmoeder, de bomma, leren kennen.
In aflevering #18 leer je de bomma kennen door de verhalen van Lieke zelf. In deze aflevering gaan we een stapje verder en neemt Lieke ons mee in hoe ze de aanloop naar en het afscheidsmoment zelf hebben beleefd. Op welke manier ze haar ervaring als ceremoniespreker kon gebruiken en welke keuzes ze als familie hebben gemaakt om vooral heel dicht bij zichzelf en haar te blijven.
Laat je meevoeren en vind (h)erkenning in het tweede deel van ons gesprek. Benieuwd naar het eerste deel? Dat vind je onder aflevering #18 terug.
PS: eindigen doen we met een heel bijzonder extraatje - het is dus zeker de moeite om tot het einde te luisteren
Zin om met ons mee te weven?
Vlechtwerk vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Stories by Mabel vind je hier: https://www.instagram.com/storiesbymabel/
-
De bomma van Lieke, deel 1 #18
30 september 2026 · 55 min
In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal. Lees meer
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In deze aflevering zit ze aan de andere kant van de tafel en mogen we haar grootmoeder, de bomma, leren kennen.
De vrouw die een Kempenleger voort bracht, die haar veiligheid bood en het gevoel van thuiskomen. Zij, die de lat hoog durfde leggen en de mensen echt kon zien voor wie ze waren.
Laat je meevoeren en vind (h)erkenning in dit eerste deel van ons gesprek. Deel twee vind je onder aflevering #19 terug.
Zin om met ons mee te weven?
Vlechtwerk vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Stories by Mabel vind je hier: https://www.instagram.com/storiesbymabel/
-
Is sympathie genoeg? #17
16 september 2026 · 15 min
Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel. Lees meer
Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op.
Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral afstand creëert tussen degene die rouwt en degene die het "erg" vindt voor hem of haar. Gaat empathie volgens haar over de oversteek maken naar de ander. Vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid.
Ook in het boek "The art of Holding Space" (zie linkje hieronder) wordt het verschil benadrukt. Het gaat er niet om dat je echt letterlijk in iemands schoenen staat, wel dat je een intentie hebt om te begrijpen wat die persoon meemaakt.
Wat betekent dit voor ons als degene die rouw verweeft in zijn leven?
Dat het helemaal ok is om je soms eenzaam te voelen. Ook al komen er sympathieke reactie en blijken van medeleven.
Wat betekent dit voor mensen die anderen willen troosten en ondersteunen?
Dat naast iemand staan heel betekenis vol kan zijn. Niet vanuit een bevoorrechte positie van medeleven of medelijden, wel vanuit een willen begrijpen wat het voor hem of haar betekent om dit verlies te moeten dragen en met het gemis verder te leven.
Nood aan meer (h)erkenning?
Volg mee: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Lees mee: https://www.bol.com/be/nl/p/de-kunst-van-holding-space/9300000055171226/?Referrer=ADVNLGOO002008J-S--9300000055171226-PMAX-C-24182469994&gad_source=1&gad_campaignid=24177716360&gbraid=0AAAAAD5OnmN_jiDYkM66mfSmiJu4myMgj&gclid=CjwKCAjwtp7VBhBjEiwAJfpV-5l5VhVAHBLEt2N1u7Mwdq2xlfyOZQ2MyFVU6zJh--vhUfqxl3uT6hoCnCoQAvD_BwE
-
Rouw slijt niet na 1 jaar #16
2 september 2026 · 35 min
"Tijd heelt alle wonden." Lees meer
"Geef het een jaar."
"Je moet alle seizoenen eens doorlopen."
Het zijn maar enkele oneliners die troost zouden moeten bieden bij het verlies van iets of iemand. Alsof we na 6 à 12 maanden gewoon kunnen terugkeren naar hoe het ervoor was, de draad terug oppikken. Niets is minder waar.
In deze aflevering neem ik je mee naar waarom jaar 2, 3 en zo veel verder niet per se makkelijker of lichter worden. En vooral dat jij mag weten dat je niets verkeerd doet als dat voor jou zo niet voelt. Integendeel. Het is heel normaal dat na die eerste keren zonder, de pijn blijft. Want dan komt pas komt vaak het besef dat het ook "nooit meer met" zal zijn.
Wil je zelf ook iemand geruststellen en laten weten dat ze na één jaar zich niet zomaar beter moeten voelen? Stuur hen deze aflevering door.
Meer (h)erkenning vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
-
Bram & Alison: opnieuw graag zien na verlies #15
19 augustus 2026 · 40 min
Alison en Bram verloren beide de liefdes van hun leven aan kanker en vonden elkaar. Ze vertellen over liefde na, in en mét rouw. Hoe ze het verdriet om Tom en Maxime doorleven en hoe hun relatie eigenlijk niet uit twee, maar uit vier mensen bestaat. Lees meer
Een eerlijk, herkenbaar verhaal van liefde na partnerverlies. Niet vanuit of/of, wel vanuit en/en.
Luister zeker ook aflevering 8 waarin Alison vertelt over haar echtgenoot, Tom.
En aflevering 11 waarin Bram vertelt over zijn partner, Maxime.
De prachtige plek van Alison waar alles wat lastig is met schoonheid omhuld wordt: https://splinter.gent/ en https://www.instagram.com/splinter.gent/
Bram deelt als Bob de Rouwer op instagram: https://www.instagram.com/bob_de_rouwer/
Voor meer zachtheid kan je terecht op https://www.instagram.com/vlecht.werk/
-
Een afscheid zonder protocol: hoe ziet dat eruit? #14
29 juli 2026 · 39 min
Een afscheidsdag is geen sluitstuk. Het is het begin van alles wat erna komt. Net daarom is het zo belangrijk dat het ook een ontmoeting mag zijn met wie je moet missen en de fundamenten legt voor hoe je hem of haar zal meenemen in de dagen die volgen. Lees meer
Er is ruimte en tijd nodig om te laten ontstaan wat er mag ontstaan. Wat past bij wie gestorven is én bij wie moet missen.
Ver van standaarden of protocollen, maar heel dicht bij mensen. Daar ligt de kern. Niet omdat het moet, niet omdat het mooi is, wel omdat het klopt.
Afscheid anders of eigenlijk gewoon "afscheid" zoals het steeds kan zijn.
Volg me voor meer inspiratie op Instagram: Vlecht.werk
-
Moon, dochtertje van Charlotte #13
15 juli 2026 · 47 min
Zwangerschapsverlies. Het blijft vaak een onzichtbaar verdriet, een onzichtbaar gemis. Ook voor Charlotte en Ruben die hun dochtertje Moon stil geboren zagen worden. Lees meer
"Ik zou zo graag kunnen zeggen dat ik mama ben van vier. En toch blijft het in de realiteit moeilijk om het zo te benoemen.", klinkt het.
Charlotte vertelt over hoe ze het verlies van Moon doorleeft en hoe ze haar dochter door laat leven in de rest van haar leven en dat van haar gezin. Op een manier die hen deugd doet.
Ze deelt wat de foto's van Boven de Bolken, de koesterkoffer van het Berrefonds en het koestermoment dat ik met Vlechtwerk voor hen mocht vormgegeven, heeft betekent en blijft betekenen.
Heb je zelf vragen over hoe dit precies in z'n werk gaat? Wil je graag voelen of dit ook voor jou en jouw gezin zachtheid zou kunnen brengen? Contacteer me dan gerust op @vlecht.werk
Liefs,
Fien
-
Verlies: we kennen het allemaal #12
1 juli 2026 · 28 min
Loslaten maakt deel uit van het leven. Dus neen, je bent hier niet enkel welkom als jouw verdriet groot, groter, grootst is. Lees meer
Ook dit is verlies:
scheiden van de moeder of vader van jouw kinderen
een ziekte of diagnose krijgen
een vriendschap stopzetten
veranderen van job
verhuizen
verwachtingen of dromen bijstellen
...
Rouw is van iedereen. Troost is van iedereen. Uus Knops sluit er telkens haar nieuwsbrief mee af en gelijk heeft ze. Het is wat ons als mensen met elkaar verbindt.
En toch.
Zien we het vaak nog als een eilandje apart. Iets dat we voor onszelf moeten houden. Een strandbal die we voortdurend onderduwen.
Dus ja, ik vraag me luidop af: Wat als we die strandballen nu gewoon eens laten drijven? Die van mij naast die van jou. Wat zou ons dat opleveren? Als we ruimte zouden maken voor pijn, verdriet, verlies op welke manier dan ook en daarmee ook meteen ruimte maken voor plezier, vreugde en geluk? Want het ene bestaat niet zonder het andere.
Ik hoor het graag, wat jou hier brengt. Slide in mijn DM's en deel jouw verhaal met mij. Laat ons mekaar maar leren kennen.
Instagram: @vlecht.werk
-
Maxime, vrouw van Bram #11
17 juni 2026 · 38 min
Twee jaar en zeven maanden na het overlijden van zijn vrouw, Maxime, aan kanker, vertelt Bram ons hoe hij haar laat doorleven in het leven van alledag. En deelt hij hoe hij zelf het verdriet door leeft. Lees meer
Een warm gesprek over een bijzondere vrouw en bovenal over een bijzondere band, die blijft.
-
We rouwen altijd minstens 1% #10
3 juni 2026 · 10 min
Leg die innerlijke criticus het zwijgen op met de 1%- regel. Lees meer
De omgeving maakt het ons niet altijd gemakkelijk. Ze verwachten dingen van ons, hebben een mening over hoe we ons verdriet het best aanpakken, vragen misschien dingen van ons waar we helemaal nog niet klaar voor zijn.
Maar naast die omgeving, hebben we ok te dealen met onze eigen innerlijke stem. Die ons al te vaak streng toespreekt: Dat je je nu toch al beter zou moeten voelen, dat je nu toch al in staat zou moeten zijn om het werk te hervatten, dat je nu toch eindelijk eens zou moeten stoppen met wenen of er net mee beginnen. Noem maar op. Die stem die heeft overal een oordeel over.
Ik vertel je graag over de 1%- regel die mij wat meer mildheid bracht, zelfcompassie. Die mij in staat stelt om mijn "innerlijke Bruno" af en toe eens een silencium toe te roepen.
Ik deel die zachte gedachte graag met jou. Hier in deze podcast en op mijn instagrampagina: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
-
Mijn verhaal: Fien, zus van Kevin #9
25 mei 2026 · 27 min
Elk jaar weer opnieuw. Toeleven naar die 25ste, de dag die de voor en na markeert. Een leven met en een leven zonder mijn broer. Een leven met rouw en een leven zonder. Lees meer
Ik vertel graag over hem. Over het verdriet, over hoe hij doorleeft in zo veel kleine dingen die ondertussen zo groots voelen.
Het zijn net vanuit die dingen dat we zes jaar na zijn dood een koesterdag organiseerden. Waarin we niet enkel herinnerden en koesterden wat was, maar ook wat is en wat nog zal komen.
Zelf ook benieuwd wat dat voor jou en jouw verdriet zou kunnen beteken? Volg me, bel me, schrijf me. Ik luister graag naar jouw verhaal:
www.vlechtwerk.be
-
Tom, grote liefde van Alison #8
13 mei 2026 · 37 min
In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die moeten missen. We ontmoeten samen met hen wie er niet meer is. Lees meer
In deze aflevering verhaalt Alison, haar echtgenoot, papa van haar kinderen en zakenpartner terug.
Ze vertelt hoe Tom doorleeft in Splinter (Gent), haar leven en dat van haar zonen. Daarnaast deelt ze ook hoe zij met verdriet en rouw doorleeft, elke dag opnieuw.
Kom erbij. Zet u. Heel dicht bij dat wat telt.
-
Ge moet just niks: een afscheid op jullie maat #7
29 april 2026 · 20 min
Ge moet just niks. Dat geldt niet alleen voor Wout van Aert, dat geldt ook voor jou. Als het om verdriet, rouw en afscheid gaat zijn er geen regels. Geen moetjes. Lees meer
En toch.
Als ik met families toeleef naar een afscheidsdag vragen ze zich heel vaak af: Wat hoort nu? Wat verwachten mensen van ons? Wat moeten we doen?
Ik zet daar graag een andere vraag tegenover: Waar heb jij deugd van?
Een afscheidsdag is geen sluitstuk van een weekje "rouwverlof". Het is het begin van alles wat erna komt. De dagen, weken, maanden, jaren zonder. Het is een kans op:
verbinding met jezelf en anderen
betekenis geven
voelen
zuurstof
Licht en lucht voor elke doodgewone dinsdag die erna volgt.
Laat ons die boodschap vooral samen verspreiden. Want alles begint bij weten. Weten dat er niets moet. Volg me op socials vlecht.werk voor meer inspiratie.
De quote uit tussen de regels komt uit het boek "Wat ik wel doorgeef" van Lies Clercx (uitgeverij Lannoo).
-
Wat zeg je bij verdriet? Drie woorden die helpen #6
14 april 2026 · 19 min
Wat kan ik zeggen als iemand in mijn omgeving geconfronteerd wordt met verlies? Het is een vraag die heel vaak mijn DM's of Whats App- gesprekken binnenrolt. Lees meer
En eerlijk. Ik juich keihard als je ze mij durft stellen.
Ik juich voor de intentie die erachter zit: willen zorgen, willen helpen, willen verbinden met wie het lastig heeft. Schoner kan het niet.
Net daarom stel ik je graag gerust. Je hoeft geen rouwexpert te worden om iemand bij te kunnen staan en/of troost te kunnen brengen. Meer nog, je hebt alles al in jou om datgene te doen waar wie rouwt, deugd van zal hebben. Geloof me vrij.
Ik deel alvast drie woorden die je in jouw gesprekken mee kan nemen en die gegarandeerd zorgen voor meer verbinding, voor meer zachtheid en troost.
-
Kristin, mama van Haddy #5
1 april 2026 · 1 uur 5 min
Ooit zullen we allemaal verhalen zijn. Lees meer
Een zegswijze. Een woord. Een uitspraak.
Een gewoonte. Een aandenken.
Die ogenschijnlijk kleine dingen die van onze mensen onze mensen maakt.
Ook als ze er niet meer zijn.
Bovenal dan.
We nemen ze mee in de stappen die we zetten.
De keuzes die we maken.
De woorden die over onze lippen rollen.
De gerechten die we op tafel toveren, de kleren die we dragen, de muziek die we spelen.
We laten ze door - leven.
Vertel me wie hij is.
Toon me wie zij was.
In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die moeten missen. We ontmoeten samen met hen wie er niet meer is.
In deze aflevering verhaalt Haddy, haar mama Kristin terug.
Kom erbij. Zet u. Heel dicht bij dat wat telt.
-
Waarom ik nergens liever dan dicht bij mensen ben #4
19 maart 2026 · 30 min
Ik ben graag dichtbij. Lees meer
Als storyteller voor Vlechtwerk is het de bevoorrechte positie die ik krijg. Dicht bij verhalen, dicht bij mensen. Want van daaruit mag en kan ik ervaren dat waar mensen samenkomen altijd impact is.
Verhalen zijn daarbij ons meest kostbare goed. Ze zijn wat ons aan mekaar verbindt, over breuklijnen en spanningen heen. Datgene dat ervoor zorgt dat wij ons gezien en gehoord voelen. Of het nu is om de liefde te vieren of het leven te eren.
Ik wil deze bevoorrechte positie graag met jou delen. Vandaar dat vanaf de volgende aflevering de solo- afleveringen afgewisseld zullen worden met de reeks DOORLEEFD. Daarin ga ik in gesprek met mensen die verdriet door - leven en laat ik hen vertellen over hoe zij degene die er niet meer is, met zich meenemen. Laten doorleven.
Zoals de theorie van Continuing Bonds aangeeft is het immers niet omdat wie je graag ziet er niet meer is, dat de relatie/de band die we met die persoon hebben, ook ten einde is. We kunnen bekijken hoe we over de grens van het fysieke heen toch een gevoel van verbondenheid kunnen behouden.
Ooit zullen we immers allemaal verhalen zijn. Een uitspraak. Een anekdote. Een liedje op de radio. Een favoriet recept. Laat ons ze daarom terug verhalen. Degene die we graag zien, maar niet meer fysiek bij ons hebben.
Kijk je al mee uit met mij naar die eerste aflevering van Doorleefd? Daarin leren we Kristin kennen aan de hand van de verhalen van haar dochter, Haddy.
-
Ceremoniespreker of storyteller: wat doet die eigenlijk? #3
6 maart 2026 · 21 min
Storyteller? Ceremoniespreker? Verhalenverteller? Lees meer
Ik heb er een haat/liefde-verhouding mee. Want hoe leg ik jou uit dat ik door middel van aandacht, tijd en oprecht luisteren jullie verhaal tot in de allerkleinste details vang? Of je nu toeleeft naar jullie trouwdag of afscheid dient te nemen van iemand die je graag ziet.
Voor mij gaat storytelling zo veel verder dan schrijven en spreken. Het is gidsen, meewandelen, gas geven waar mogelijk, remmen waar nodig. Het is terug mogen geven wat ik zie, hoor, voel. Net omdat ik weet dat de echte waarde van ons samenzijn niet enkel en alleen zit in het eindproduct. Allerminst.
Het is onderweg fundamenten leggen voor de al die doodgewone dagen die volgen op die ene grote dag. Op dat huwelijk. Dat afscheidsmoment.
Net omdat het voelen bijblijft. Altijd en overal.
-
Rouw hoef je niet te verwerken #2
5 maart 2026 · 20 min
Je mag het verweven. Lees meer
Vanuit mijn eigen vlechtwerk dat van anderen ondersteunen. Dat is wat ik het allerliefste doe. In het kielzog van rouwexperten als Uus Knops en Manu Keirse, vond ik tijdens mijn eigen rouwproces de broodnodige (h)erkenning. Wat begon als willen weten, willen begrijpen evolueerde beetje bij beetje naar willen uitdragen.
Vertrekkend vanuit de prachtige beeldspraak van Uus die stelt dat rouwen eigenlijk het weven van een rouwtouwtje is, dat op zijn beurt een plek mag krijgen in het weefwerk van ons leven.
De boeken "Casper, een rouwboek" en "Op afstand nabij" vind je alvast hier terug.
-
Fien: van twee linkerhanden tot javanais pur sang #1
4 maart 2026 · 32 min
Sorry! Lees meer
Wie hier kapseltips verwacht, moet ik teleurstellen. Ik ben jammergenoeg geboren met twee linkerhanden.
Waar je dan wel naar kan uitkijken? Vlechten met woorden, emoties en mensen. Als mama van drie, ondernemer, West-Vlaming pur sang en mens met rouw in haar rugzak, weef ik met vreugde en verdriet.
-
Verhalen over vreugde en verdriet #trailer
17 december 2025 · 4 min
Hé jij, weet je, alles wat er is mag er zijn. Klinkt simpel, niet? Lees meer
En toch.
Benoemen wat ons vaak zo evident lijkt of toch net zo onwaarschijnlijk moeilijk, dat is wat ik als verhalenverteller en zachtmaker voor Vlechtwerk het allerliefste doe.
Net daarom ben jij hier welkom.
Op deze plek waar we samen kunnen vlechten.
Met woorden die naar buiten brengen wat diep vanbinnen speelt.
Met emoties van schaterlach tot stille traan.
Met mensen om dicht bij jezelf te komen en van daaruit met anderen te verbinden.
Zet u.
Ge wordt hier gezien.
Graag zelfs.
Liefs,
Fien