Zolang ik leef

Er gebeurt iets met een vriendschap wanneer je weet dat een van jullie gaat sterven.Veel van wat normaal belangrijk lijkt, verdwijnt bijna vanzelf. Gesprekken worden eerlijker. Stiltes worden voller. Er hoeft minder. Er mag meer.De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat zelfs een oncologieafdeling een plek kan zijn waar het leven zich in al zijn puurheid laat zien. Niet omdat het een fijne plek is. Dat is het niet. Maar omdat alle maskers er afvallen. We praten daar niet meer over wat nog moet, wat anderen ergens van vinden of hoe het eigenlijk hoort. We praten over liefde. Over angst. Over herinneringen. Over wat nog geleefd wil worden. Over hoe je afscheid neemt. En soms zitten we ook gewoon stil. Zonder dat het stil voelt.Rubi is al vijftien jaar mijn vriendin. We hebben jarenlang samengewerkt met paarden, in ceremonies en in het voorouderwerk. We hebben veel mensen begeleid bij de grote overgangen in hun leven.Nu bevinden we onszelf op zo'n overgang.Een paar weken geleden ging i